Matką jestem dopiero od 4 miesięcy, dobra – od nieco ponad roku, jeśli wliczyć to te kilka miesięcy, w czasie których wydawało mi się, że wiem o czym mówię, czyli ciąży. To zdecydowanie za mało, żeby się mądrzyć, ale wystarczająco, by rozumieć więcej. Nie wszystko, ale przynajmniej kilka wkurwiających macierzyńskich zachowań. Które tak sobie tłumaczę…

1. Matki zakochane bez pamięci i mózgu

Moje dziecko jest najcudowniejszą istotą świata, sra fiołkami, nie wyje, a wyraża emocje. I nie zaczyna gaworzyć, a recytować Rotę.

Znasz to na pewno z autopsji. Znałeś kiedyś normalną dziewczynę, która lubiła jazz albo techno, pospać do 11, zrobić coś ambitnego i nagle bum zostaje matką i w pewnym sensie umiera. Nie ma z nią rozmowy na żaden inny temat, jej facebook zalany jest serią zdjęć, na których rejestruje swoje maleństwo śpiące, roześmiane i srające. Kiedy zapytasz ją, co u niej, mówi tylko o dziecku, albo, co straszniejsze, w pierwszej osobie liczby mnogiej („nie możemy zrobić kupki”). Zapewne w 7 przypadkach na 10 poczucie, że w ciągu dnia asystujesz w czasie przewijania pięć razy, sprawi, że skreślisz ją ze swojej listy znajomych, w myślach pochowasz, a przy okazji 1 listopada wspomnisz ze wzruszeniem dziewczynę z przeszłości, która umarła, bo została mamą.

Wyjaśnienie

Nie masz dziecka. Masz psa, samochód, zajawkę, pasje, albo po prostu lubisz robić nic. Informujesz znajomych o tym, że boli Cię głowa, dupa, że jesz, oglądasz film, a kiedy milczysz – dajesz im do zrozumienia, że śpisz albo uprawiasz seks, bo chyba tylko to potrafisz robić offline. Twój profil na facebooku zasrany jest masą informacji, które też nie obchodzą świata, tyle, że są trochę bardziej urozmaicone, bo Twój rytm dnia nie jest odgórnie wyznaczony przez esesmana w pieluszce. Spróbuj na moment otworzyć głowę i wyobrazić sobie, że..

Mając dziecko, nie masz już swojego życia i wolnej woli – to,co chcesz robisz, kiedy ono Ci pozwoli. Jest zależne od Ciebie 24 godzinę na dobę przez co najmniej kilka lat, a Ty od niego, całe życie- bo wydałeś je na świat i nigdy nie uśniesz spokojnie, bo zawsze uż będziesz martwić się, czy jest bezpieczne, najedzone, szczęśliwe. Wiesz dlaczego matkom odwala na punkcie dzieci?

Bo tak zaprojektowała to matka natura. Bo gdybyśmy obrzydliwie nie kochały swoich dzieci, nie czerpały siły z uśmiechu, bąka, zęba, kroku, to zdechłybyśmy z wycieńczenia. Nie, to nie forma żalenia się czy próba pokazania, że jesteśmy lepsze. Jesteśmy ludźmi i jak każdy człowiek czasem mamy dość nawet same siebie, a dziecka nie możemy. Dysmózgowie macierzyńskie ułatwia przetrwanie czasu, który pozbawia nas jakiejkolwiek autonomii. Zamiast szczekać, doceń, że jesteśmy w stanie oddać niemal wszystko (przynajmniej na jakiś czas) dla drugiego człowieka, kiedy Tobie nie chcę się zrobić czegokolwiek pożytecznego nawet dla siebie. Przy okazji też własną matkę. Przynajmniej za to,że ona nie wpychała przed oczy ludziom Twoich aktów z dzieciństwa.

2. Matki misjonarki

Sama ich nie lubię, ale to nie zupa na stołówce, żeby wszystkim odpowiadała. W swojej roli czują się jak ryba w wodzie, jak striptizerka w lateksowym kostiumie. Zaoferowane mistycznymi przeżyciami nad przewijakiem potrafią się zagalopować i poza dzieleniem się radością, dzielą się swoim głębokim przekonaniem, że na swiecie nie ma nic lepszego, ważniejszego, cenniejszego niż rodzicielstwo. Gardzą singlami, gardzą tymi, którzy wolą Seszele z paczką przyjaciół i prezerwatyw niż Rabkę z małżonkiem, dziećmi, kotem, papugą i psem. Rozpoznasz ich po niezmordowanym wtrącaniu zdań typu „zrozumiesz, jak urodzisz”, „nie wiem jak ludzie mogą nie pragnąć potomstwa”, „dzieci to najlepsze co mnie spotkało, gdyby nie one byłbym nikim (*wyspanym, bez wrzodów, robiącym karierę i cokolwiek chcę, nikim)”

Wyjaśnienie

Cóż, każda grupa społeczna i wyznaniowa, partia polityczna, każda kupa ludzi po prostu ma w swoim gronie mniejszych lub większych oszołomów. Nie powinno się ich krzyżować, bo potem ogłaszają ich zbawicielami i rozgłos działa na ich korzyść. Po prostu pozwala się im istnieć i nie szuka kontaktu. W czasie ewentualnej konfrontacji proponuje zachować się jak w przypadku rozmowy ze świadkiem Jehowy – udawać głuchoniemego, zamknąć drzwi, albo życzyć spokoju, zdrowia i miłego dnia. Żyć i dawać żyć innym, bo inaczej żaden meteoryt nie będzie potrzebny. Wymordujemy się sami.

3. Matki Dobre Rady

Odkąd kapnęły się, że potrafią uspokoić dziecko, są przekonane, że gdyby nie pranie i obiad, to dałyby radę zaprowadzić pokój na świecie. Niańczenie własnego dziecka rozbestwiło w nich poczucie odpowiedzialności – wiedzą wszystko o dzieciach i ludzkości tak generalnie, potrafią godzinami wykłócać się na forum na temat tego, że dziecko trzeba tulić i nosić, zawsze gdy tego potrzebuje, nie przerywając wynurzeń nawet, kiedy ich osobiste jest już bordowe z wściekłości i osłabione z głodu. Pół biedy jeśli odpowiadają zapytane, wtedy jeszcze możesz przefiltrować ich rady przez tak zwany własny mózg. Kiedy narzucają się z rekomendacjami recept na szczęśliwe życie: patrz punkt 3, „Spotkanie ze świadkiem Jehowy”

Wyjaśnienie…?

Co mogę powiedzieć na ich obronę?No… Po prostu chcą dobrze. Jak Twoja mama, która śledzi Cię, żeby sprawdzić, czy nie zdejmujesz czapki, kiedy wychodzisz z domu. Nawet wówczas, gdy jest sierpień a Ty masz już 35 lat… Kto raz zostanie matką będzie nią do końca życia. To groźniejsze niż choroba,  bo niewiele chorób wyżera mózg 🙂

4. Matki Baby Jagi

Macierzyństwo to zmęczenie, trud, smród, tyrka, piekło,zarwanw noce  i pogryzione suty.  Dzieci to omeny i szatańskie pomioty, które ciągle ryczą, chorują, kolkuja, ząbkują, pyskują,  a śpią tylko wtedy, kiedy sami rodzice już padają na ryje. Rozbudowana wersja grochu do klęczenia i rzemieni do biczowania zakończonych kolcami. Dziecko- symbol ascezy i masochizmu, chodzące stygmaty. Masz dziecko, masz przesrane!

Wyjaśnienie!

Gdyby naprawdę było tak strasznie i tak trudno to ludzkość by wyginęła, bo nikt nie chciałby miec dzieci, a wskaźnik samobójstw wśród rodziców były przytłaczający. Jesteśmy Polakami, narzekamy na wszystko. A kiedy jesteśmy rodzicami, to absorbują one najwięcej czasu i energii,więc automatycznie powodów do narzekań jest więcej. Po co? Żeby ten cholerny wskaźnik nie rósł. I przez świadomość, że podduszanie dzieci nie rozwiązuje problemu, a powoduje nowe. Jak narkotyki. A one niestety też są zakazane. Co możesz zrobić? Współczuj, one tego potrzebują. Rozum, jeśli potrafisz. NA dłuższą metę ignoruj, bo audiencja je nakręca.

5. Matki Boskie

U Ciebie syf, gotowe pierogi, brudne pranie wyłażące z łazienki? No popatrz! U nich poezja, maratony wzruszeń i niekończące się błogosłąwieństwa. Cudny maluszek, uśmiechy, więź, tulaski, mizianki, akuku, cuda wianki, tititititi, wprost nie do opisania!

Wyjaśnienie

Patrz punkt 1 i 4 – każdy potrzebuje opowiedzieć o swoim życiu taką historię, która sprawi, że poczuje się lepiej. Niektórzy będą Cię przekonywać, że do pracy nie dojeżdzają autobusem, a nosorożcem, inni, że idą boso, po kamieniach, szkle, w deszczu i mgle. Prawda zwykle leży po środku i pamiętaj o tym, ale nie wytykaj innym,że ich jednorożce robią śmierdzące kupy. Ludzie, którzy dobrze czują się ze swoim życiem (albo przynamniej próbują…) to naprawdę nic groźnego. Drażniącego owszem, no ale życie to nie kresków z Mini Mini żebyśmy się wszyscy w niej lubili.

6. Matki Najbardzej Matkowe

Masz jedno dziecko? Pf, one 7. Masz siedmioro? To nic przy ich jednym! Twoje miały kolki? Gdybyś zobaczył kolki jej dzieci, wiedziałbyś, że nie masz pojęcia o czym mówisz!!! I tak do końca świata – wystarczy, że mają dziecko starsze o tydzień, a już będą przekonywać Cię, że Twoje doświadczenie to pierdnięcie mrówki w wielkim mieście na tle tego, czego same doświadczają. W zależności od filozofii, jaką wyznają  – albo twierdzą, że były w piekle i świadomość tego, że przetrwały dodaje im parę punktów zajebistości, albo pod wpływem działania magii czasu pamiętają tylko to, co piękne i ubarwiają fakty, żeby poczuć się lepiej. Lepiej od Ciebie, rzecz jasna.

Eksplikacja

Bądźmy szczerzy – nie szanujemy matek. Mamy problem z szacunkiem wobec siebie tak generalnie, więc w tym przypadku nie może być inaczej. Ba, same matki, dopóki nie były matkami, pielęgnowały w sobie żale i pretensje do własnych rodzicielek, nie szczędząc im krytyki i oceniając jak chińscy trenerzy gimnastykę niemowląt tresowanych na olimpiady. Empatia to często tylko hasło w krzyżówkach panoramicznych. Niedoceniane na zewnątrz nadal potrzebują potwierdzenia, że są w porządku, nawet gdyby same miały je sobie zorganizować. Czasem zahacza taka o psychozę, siejąc swoje teorie jak dyktatorka, gotowa zgładzić każdego, kto nie przyzna jej racji. Psychomatki zatracone w swoim macierzyństwie zweryfikuje samo życie i nie potrzebują już żadnej innej kary. Bo któregoś dnia ich pisklęta wyfruną z domu, a im zawali się świat,bo innego życia poza życiem matki nie poznają…

Podsumowanie:

Matkami jesteśmy i nic co ludzkie nie jest nam obce, jeśli nas zamordujesz, to wiedz, że będziesz musiał się zająć naszymi dziećmi, a temu cięzko podołać cholernie często nawet nam samym!

Z mojego rachunku sumienia wyszło, że jestem combo wszystkich 6 podtypów… o.O

A CO CIEBIE DRAŻNI LUB BAWI U INNYCH MATEK ALBO SAMEJ SIEBIE?